تیر خلاص به امنیت غذایی لرستان به بهانه توسعه فیزیکی/ تاراج اراضی کلاس یک پردیس تحقیقات کشاورزی بروجرد متوقف شود

در روزگاری که ملت غیور، جان‌فدا و ایثارگر ایران اسلامی در تمامی میدان‌های دفاع از کیان، اقتدار و تمامیت ارضی مام میهن با تاب‌آوری در برابر سختی‌ها و فشارهای همه‌جانبه، استوار ایستاده‌اند؛ مع‌الاسف شاهد آنیم که عده‌ای اندک با رویکردی نابخردانه، بخشی‌نگر و فاقد هرگونه اصالت علمی و توسعه‌ای، تیشه به ریشه یکی از بنیادی‌ترین ارکان استقلال کشور، یعنی «امنیت غذایی» می‌زنند.

این جریان، به بهانه ناموجه گسترش فضای آموزشی، به جای ارتقای بهره‌وری، بهینه‌سازی ظرفیت‌های کالبدی موجود و مدیریت کارآمد فضاها، در پی آن است تا با دست‌اندازی و تصرف مجدد بخش دیگری از اراضی راهبردی و بی‌بدیل «پردیس تحقیقات و آموزش کشاورزی و منابع طبیعی بروجرد»، سرمایه‌ای ملی و تاریخ‌ساز را در قلب دشت حاصلخیز سیلاخور ببلعد و آن را به بناهای ناخواسته ساختمانی تبدیل کند.

پردیس تحقیقات و آموزش کشاورزی بروجرد، تنها یک قطعه زمین نیست؛ بلکه پشتوانه تاریخی‌ کانون زایش یافته‌های نوین ترویجی، بستر غنی پژوهش‌های به‌زراعی و مهم‌ترین پایگاه علمی و پشتیبان تخصصی کشاورزان و بهره‌برداران پیشرو در شمال و شمال‌شرق استان لرستان و پهنه کشاورزی کشور است. نابودی این عرصه و تبدیل اراضی کلاس یک و حاصلخیز کشاورزی به ابنیه بتنی، به معنای قطع شریان اتصال بخش اجرا با دستاوردهای علمی، محروم‌سازی بهره‌برداران از آموزش‌های فناورانه و وارد آوردن ضربه‌ای جبران‌ناپذیر به چرخه تولید و اقتدار غذایی جامعه است.

احداث ساخت‌وسازهای غیرتخصصی در مرغوب‌ترین اراضی کشاورزی منطقه در برابر دیدگان هزاران بهره‌بردار پرتلاش و جامعه علمی، هیچ توجیه عقلانی، اقتصادی و پدافندی نداشته و آشکارا اقدامی سودانگارانه و تضعیف‌کننده پایه‌های امنیت ملی تلقی می‌شود.

از این‌رو، به عنوان عضوی از جامعه علمی و فعالان محیط‌زیست، با صدای رسا از عالی‌ترین مراجع تصمیم‌گیری کشور از جمله معاون اول محترم رئیس‌جمهور، معاونت حقوقی ریاست جمهوری، وزیر محترم جهاد کشاورزی، استاندار محترم لرستان و مجمع نمایندگان استان در مجلس شورای اسلامی مطالبه و استدعا داریم پیش از آنکه این تصمیمات ناصواب، هزینه‌های سنگین و غیرقابل جبرانی را بر آینده کشاورزی استان تحمیل کند، با ورود قاطع و بی‌درنگ، مانع از این تصرفات غیرمسئولانه شوند و اجازه ندهند چراغ پژوهش و خودکفایی در دشت زرخیز سیلاخور خاموش گردد؛ تا فردا در پیشگاه تاریخ، آیندگان و وجدان‌های بیدار شرمسار نباشیم.